ภาษามลายู ( มลายู : Bahasa Melayu ) เป็นภาษาหลักภาษาหนึ่งใน ตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน มีสถานะเป็นภาษาราชการใน บรูไน , มาเลเซีย , สิงคโปร์ และ อินโดนีเซีย มีผู้พูดประมาณ 200–250 ล้านคน (ณ ปี พ.ศ. 2552) [2] โดยเป็นภาษาแม่ของผู้คนตลอดสองฟาก ช่องแคบมะละกา ซึ่งได้แก่ ชายฝั่ง คาบสมุทรมลายู ของมาเลเซียและชายฝั่งตะวันออกของ เกาะสุมาตรา ของอินโดนีเซีย และได้รับการยอมรับเป็นภาษาแม่ในชายฝั่งตะวันตกของ ซาราวัก และ กาลีมันตันตะวันตก ใน เกาะบอร์เนียว นอกจากนี้ยังใช้เป็นภาษาการค้าในภาคใต้ของ ฟิลิปปินส์ ซึ่งได้แก่ ตอนใต้ของ คาบสมุทรซัมบวงกา , กลุ่มเกาะซูลู และเมืองบาตาราซาและบาลาบัก (ซึ่งมีชาวมุสลิมอาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่) ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของ เกาะปาลาวัน ในฐานะที่เป็นภาษาประจำชาติ ( Bahasa Kebangsaan หรือ Bahasa Nasional ) ของรัฐเอกราชหลายรัฐ ภาษามลายูมาตรฐานมีชื่อทางการแตกต่างกันไป ในบรูไนและสิงคโปร์เรียกว่า "ภาษามลายู" ( Bahasa Melayu ) ในมาเลเซียเรียกว่า "ภาษามลายู" ( Bahasa Melayu ) หรือ "...